فیلم سینمایی " الانفال بنام الله، بعث و صدام " به کارگردانی کارگردان کورد " مانو خلیل " در جشنواره جهانی فیلم در آتن به نمایش در می آید.

به گزارش سایت آوستا، این فیلم پیشتر نیز در چندین جشنواره و فستیفال جهانی شرکت و به اکران در امده است.

این فیلم قبل از این دو دفعه از تلویزیون سوئیس نیز اکران شده بود.

همچنین قرار است در آینده ای نزدیک این فیلم از شبکه های تلویزیونی کشورهای اسکاندیناوی پخش شود.

  شوکریه محمدامین 50 ساله اهل روستای ( علی مصطفی) در منطقه گرمیان در عملیات انفال در مرحله سوم این طرح شوم، مانند ساکنان چندین روستای دیگر به شهر دوبز و در کمپهای محل گردآوری زنان و کودکان انفال انتقال داده شده اند.

وی اینچنین زندگی و آن زمان را شرح داد:

-         میتوانید در مورد چگونگی آغاز حملات انفال توضیحاتی ارائه دهید؟

-    روستای ما به دلیل موقعیت جغرافیایی و اینکه در جاده اصلی واقع شده بود، نیروهای پیشمرگ کوردستان به وفور در این روستا آمد و رفت داشتند و به همین دلیل چندین بار مورد حملات هوایی هواپیماهای عراقی قرار گرفته ایم بطوری که چندتن شهید و قربانی در زمان این بمبارانها داده ایم، افزایش این حملات 11 خانواده را به ترک منازل خود به کوه " گوله مو"  در اطراف وادار کرد.

-         خانواده شما در آن هنگام چند نفر بودند؟

-    چهار فرزند، شوهرم  و خودم، بعد از استقرار دوباره و پس از گذشت یک هفته زندگی در کوه  " گوله مو"، نیروهای ارتش و مزدوران ( جاش) بطور کامل روستای مار ا محاصره کردند.

-         ابتدا  مزدوران وارد روستای شما شدند؟

-    اول نیروهای رژیم آمدند که یونیفورم کماندو بر تن داشتند اما جاشها جلودار آنها بودند، بعد از اینکه اطراف ما را محاصره کردند در صدد گول زدن مردم بودند گویا رژیم عفو عمومی اعلام کرده است، شوهر من و چند مرد دیگر روستا این حرفها را دسیسه میپنداشتند و در فکر مقاومت و حمله بودند اما با اصرار مردم گو اینکه زنان و کودکانی در روستا احتمالاً کشته شوند آنها را ناچار به انصراف از تصمیم خود کرد، پس از گذشت چند ساعاتی نیروها اقدام به دستگیری مردم و قبل از همه مردها کردند، بعداً نیروهای رژیم و مزدوران و ابسته به " شیخ معتصم برزنجی" مردم را جمع و سوار بر کامیونهای نظامی کردند و مار ا به روستای قادر کرم منتقل و مردها را سوار بر یک کامیون دیگر به مکانی نامشخص منتقل کردند.

-         موقعی که روستا را تخلیه کردید خانه و وسائل منزلتان چه شد؟

-    چه وسائلی؟ فقط لباس و پوشاک بچه هایم را به دوش میکشیدم، هیچی برای ما باقی نماند و حتی درهنگام انتقال ما به روستای قادر کرم یکی از فرزندانم گم شد، هنگامی که به این روستا رسیدیم دیدیم که مردمان زیادی را جمع کرده بودند و نیروهای نظامی آنها  را محاصره کرده بودند، ما کلا وضعیت دشواری داشتیم .

-    از قادر کرم گفتید آن موقع رفتار نیروها با شما چطور بود؟ آیا کسی نمیتوانست از دست آنها بگریزد؟

-    در قادر کرم برخی از مزدوران کسانی که فامیل و آشنای خودشان بودند را به بهانه زایمان و بیماری با پوشاندن لباسهای بیمارستان نجات میدادند. در آنجا تنها شمار انگشت شماری از مردم نجات پیدا کردند، نیروها به ما میگفتند بیاید با ما باشید دولت برای شما همانند پدرانتان است" شما کوردها همه آشوبگر  هستید)

-         پس از قادر کرم به کجا منتقل شدید؟

-         به  " توپزاوا " جایی که به جهنم می ماند.

در سالنهای توپزاوا در شرایط کاملاً وخیمی بسر میبردیم و سربازان به ما و رهبران احزاب کوردستان توهین و ناسزا میگفتند، برای بیش از 200 نفر در سالنها یک قابلمه برنج می آوردند، به کسی اجازه رفتن به توالت را نمی دادند، با شلاق و باتوم بر سر ما میکوبیدند و همانند حیوان با ما رفتار میکردند.

-         مردها چه شدند؟

-    آنها را در سالنی جدا از زنان و کودکان به باد شلاق و کتک دادند 64 نفر از آنها را جهت انتقال سوار یک کامیون سرپوشیده کردند بطوری که بیشتر آنها از حال میرفتند.

 سپس ما را به دوبز منتقل کردند، در شرایطی کاملاً غیر انسانی شمار زنان و کودکان زیاد و سالنهای کوچک، نبود خوراک و مواد غذایی، اما با این حال هیچ زنی در غم گرسنگی نبود بلکه همه فکر و ذکرشان به این بود که مورد آزار جنسی و تجاوز قرار نگیرند – هنگامی که گفتند دختران را از زنان جدا میکنند دختر جوان و زیبایی که در میان ما بود از ترس و وحشت دیوانه شد بطوری که در تمام مدت مادر بزرگش وی را زا روی ناچاری به درختی می بست - ، همچنین در اینجا مرگ

کودکان از شدت گرسنگی و شرایط دشوار آغاز شد، بیش از 1000 تن از فرزندانمان تلف شدند.

شش ماه را با سختترین شرایط  در دوبز بسر بردیم، قرار بود به "نوگره سلمان"منتقل شویم اما عفو عمومی رژیم این تصمصم را ملغی کرد.

ما را به تکریت بردند جای که پر از لباس مردان و جوانان کورد بود من نیز شال و پیراهن شوهرم را شناختم .

در تکریت نزدیک به 500 نفر بودیم یک قابلمه برنج و اندکی بادمجان را برای این جمعیت زیاد آوردند که مثلاً ما گرسنه ایم،!!! سپس روزنامه ای که عفو عمومی در آن منتشر شده بود را به ما نشان میدادند" عفو عمومی بغیر از جلال طالبانی" ، سربازها از این اقدام دولت ناراحت بودند به همین خاطر به ما دشنام  و ناشزا میگفتند و به ما لگد و مشت میزدند و به صدام فش میدادند، زیرا اینها نقشه تجاوز و لذت بردن از قتل و عام ما را در سر پرورانده بودند.

سپس از تکریت به عربت منتقل شدیم. واقعاً مردم عربت همکاریهای خود را از ما دریغ نکردند